Terug naar de Bron 🌳

Lieve allemaal,

Na 2 maanden een maand-nieuwsbrief te hebben verstuurd, ben ik er achter dat dat hem toch niet is. De creativiteit, en het delen ervan, laat zich gewoon niet plannen nu. Dus voorlopig blijf ik gewoon mailen wanneer ik wil mailen. Wanneer er ruimte is en behoefte om te delen over waar ik mee bezig ben. En zoals nu: waar ik sta. 

tekeningen van de donkerte

Na een heel druk jaar met een verhuizing, katten-ouder worden en voor het eerst in mijn leven full-time werken voel ik me moe. Heel moe. Maar de vermoeidheid komt ook door iets anders.

Er dient opnieuw een donkerte in mij aan. Een donkerte die ik al lang ken. Mijn diepe angst voor de dood. Maar die nu, in deze fase van mijn leven, opnieuw een laagje dieper gaat. Ik voel aan alles dat ik moet vertragen. Niet alleen door deze donkerte die ik opnieuw wil gaan aankijken, maar ook door de rest van het jaar. 

Ik heb enorm behoefte aan alles even loslaten. Aan een wit canvas. A clean slate. 

Aan zeeën van tijd om na te denken over het afgelopen jaar. Meer dan ooit voel ik hoe mijn kwaliteit van leven daar aan is gekoppeld. En hoe, teveel werken, te druk zijn, de hele tijd te druk voelen, me compleet de andere kant uit stuurt. Waar ik eigenlijk helemaal niet wil zijn. 

Ik voel de innerlijke stuiptrekkingen: 

• De neiging om volgend werkseizoen vol te proppen met opdrachten, zodat ik toch weer 'lekker veel geld' verdien. Maar voor wat? Ik weet dat ik helemaal niet zo veel nodig heb. En daarnaast: wat heb ik er aan als ik geen tijd heb om het uit te geven?

• Een bijna constant gevoel van onrust op zoek naar 'productieve' dingen om te doen. Iets om te doen, in plaats van kunnen zitten met het gevoel. Met de onrust. De verveling. De pijn. Ik probeer te lezen ipv te scrollen op Instagram. Ik probeer te tekenen ipv 's ochtends gelijk achter mijn laptop te gaan zitten (weliswaar productiefs (aan mijn album werken)). Iets voelen ipv iets doen om mezelf af te leiden.

• En dat brengt me bij de laatste stuiptrekking. In mijn werk als maker merk ik ook de drang om  productief te willen zijn. Drie weken geleden maakte ik de uitnodigingspagina van De Onderwater Kamer: een intiem inkijkje in het maakproces van de 12 nummers die de basis gaan vormen voor mijn album. Ik wilde duidelijk aan mensen uitleggen waar ze aan toe waren. Hoelang blijft de kamer open? Dit is wat ik schreef: 

"Tot hoelang hij open is, is nog een klein mysterie. Ergens verlang ik er naar alle 12 nummers geproduceerd te hebben vóór de zomervakantie. Tegelijkertijd laat het creatieve proces zich niet altijd sturen en kan het langer duren."

Natuurlijk laat het creatieve proces zich niet sturen. En lichamelijk, mentale, emotionele energie, dat onlosmakelijk verbonden is met het creatieve proces, ook niet. Dus ik ga het loslaten. Die zomervakantie-deadline. Maar ook de stem in mijn hoofd dat ik De Onderwater Kamer veel meer moet 'promoten'. Dat ik nog meer mensen 'binnen moet halen'. 

But those are the old ways. Dat is precies niet hoe ik het wilde doen. Iedereen kan lezen. Ik hoef, nee ik wíl geen manipulatieve marketing technieken meer gebruiken om mensen over te halen of binnen te halen. Ik wil alleen maar mijn schatkistjes, mijn edelstenen, mijn parels neerleggen. Op de bodem van de zee. Zodat de duikers die langszwemmen in de diepte er voor kunnen kiezen het pad te volgen. Dus hierbij een klein inkijkje in wat ik aan het doen ben in de kamer:

Op dit moment ben ik net klaar met het 5e nummer en daarmee de 5e kamer die is geopend in mijn onderwaterwereld: 'De Bron'.

In elke kamer, en dus ook deze, deel ik alles. Compleet naakt. Compleet gestript van elk censuur. Ik deel alles: dagboek-fragmenten. Video's van opname-sessies. Songteksten. En demo's. Alle versies van het nummer. Van de 1e demo tot de laatste. 'De Bron' heeft ondertussen zes demo's. En heel veel dagboek-fragmenten. Terwijl ik werkte aan dit nummer diende de donkerte zich aan. Ik heb even getwijfeld of ik er ruimte aan 'mocht' geven. Maar ook dit hoort thuis in De Onderwater Kamer. Het gehele maakproces, van mij als maker én mens wordt neergelegd op de bodem van de zee. Als parels in een onderwater grot. 

Het voelt als een intieme ervaring. Het is zo bloot voor mij, het onderwater wezen. Daarom wilde ik dat het niet alleen maar een 'kijk-ervaring' werd maar dat de onderwater grot ook een plek was waar je als bezoeker een briefje achter kon laten. Een briefje voor een gebutste schelp die je heeft geraakt. Of een kleine boodschap voor een stukje koraal dat je aan het denken zette. 

'De Bron' is geïnspireerd op Tiuri uit 'De Brief voor de Koning' van Tonke Dragt. Er zitten zóveel verwijzingen in. Zóveel easter eggs. Het is een heel dierbaar nummer. Het gaat over een jongen die een opdracht heeft om een brief naar de koning te brengen. Om het land te redden van een oorlog. Hij is extreem volhardend. En blijft door rennen, door het bos, over de bergen, over rivieren... tot ie bij de koning aankomt. Hij volbrengt zijn taak. En loopt helemaal terug, over de rivier, over de bergen, door het bos, terug naar de bron. De plek waar de kluizenaar Menaures zit. Een man die niet veel zegt, en die veel weet zonder dat jij het hoeft te zeggen. Het is de plek waar hij zijn beste vriend Piak heeft ontmoet. En waar hij zich thuis en veilig voelt. 

Het is tijd voor mij, om na al die tochten door de bergen, uit te rusten bij de bron. Geen gehaast in de Onderwater Kamer. Gewoon op een traag tempo, lopen als ik energie voel. 

Tot de volgende update vanuit de bron. Liggend op het gras. Zacht briesje door de bomen. Schapenwolken in de blauwe lucht. 

x

LOSKOP

p.s. benieuwd naar De Onderwater Kamer? Klik hier