Ik wil geen album maken 💫

Sinds half maart dompel ik mezelf onder in diep creatief schaduwwerk. De cursus, Digital Abundance van dierbare, mega getalenteerde Kening Zhu, is meer dan ik had durven hopen. Het is een soort geheime scouting-club met like-minded diep voelende creatives die net als ik hun eigen weg proberen te vinden in het bos.

Het is geen handleiding. Zelfs geen gids. Het is meer als een stem die je leert hoe je kunt navigeren in het donker en de mist.

Het is een diep transformerende ervaring. Elke week gaan we dieper in op de kernvraag van deze cursus: Wat wilt mijn creatieve energie?

Hoe vormt ze mijn creatieve business?

Hoe kun je van binnen uit, naar buiten bewegen?

In de afgelopen 6 hoofdstukken heb ik mijn creatieve innerlijke ui steeds meer afgepeld. Om vervolgens van binnen uit naar buiten te werken:

• Wat is is mijn creatieve entiteit?

• Hoe voelt ze, hoe beweegt ze?

• Wat heeft ze nodig? Waar voelt ze nu zich levendig en glinsterend door?

• Wat wilt ze maken?

• Hoe wilt ze dat delen?

• Wat wilt ze delen als offering?

• Hoe geeft ze mijn creatieve business vorm?

Om antwoord te kunnen geven op al deze vragen heb ik eerst allerlei ideeën, overtuigingen, externe 'handleidingen' en shoulds los moeten laten. Jezus wat heb ik veel losgelaten:

• Je mag geen fouten maken.

• De kunst die ik deel moet ik HEEL serieus nemen en perfect maken voordat ik het deel.

• Ik kan niet én gevoelig zijn en harde kutgrappen maken.

• Ik moet een album maken dat een bepaalde lengte heeft

• Mijn album moet geheim blijven tot de mega launch release

• Mijn nieuwsbrieven moeten over 1 onderwerp gaan ivp meerdere dingen door elkaar.

• Ik mag mijn nieuwsbrief niet opeens maar 1x per maand gaan sturen ipv 4x per maand.

• Ik moet naar mijn publiek toe niet teveel nerden over muziekproductie.

• Mijn album 'de ruimte' moet op Spotify komen, anders telt het niet mee als 'waardig album'.

• Niemand gaat geïnteresseerd zijn in een niet-traditioneel album.

Ik heb zoveel lagen eraf gepeld en ben nog nooit zo in contact geweest met dat diepe creatieve deel. Een creatieve entiteit die zo waarachtig, zo wild en wijs voelt. Ik kan het niet helemaal beschrijven. Het is ook niet helemaal te grijpen. Maar als ik mijn ogen dicht vóel ik het. En met mijn ogen dicht heb ik afgelopen weken door de mist gelopen. En me laten leiden door mijn creatieve entiteit.

de ruimte. in het echt.

En ik ben uitgekomen op een plek die ik nooit zelf had kunnen bedenken met mijn hoofd. Een open plek in het bos waar alles zo open en transparant en onbevooroordeeld is dat mijn album zijn opgelegde kaders kan loslaten en kan bewegen tot de vormen die het wil. Ik heb niks bedacht. Ik heb vooral naar haar geluisterd. En uiteindelijk kunnen horen wat ze wil.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ik wil geen album maken. Ik wil niet meer in de auto op de snelweg. Ik wil in het bos blijven. Ik wil vrij zijn. Ik wil het geluid van vogels en een kabbelend water. Ik wil al mijn notities kunnen ophangen in de lucht om me ruimte en overzicht te geven. Om te kunnen leven. Ik schrijf om te kunnen leven. Om te kunnen voelen en niet te verdrinken. Ik wil in het bos blijven. In het groen. Dicht bij mijn grote boom waar ik veilig in kan rusten en vrij in kan klimmen. Hoog boven het bladerdek, waar de zon altijd schijnt, maar nooit fel in mijn ogen. Waar ik kan springen en schreeuwen en zingen zo hard en lelijk als ik wil. Ik wil in het bos blijven. Waar ik naakt kan zwemmen in de rivier met de wilgen naast het water. Ik wil mijn natte haar voelen opdrogen in de zon. In mijn ogen wrijven en zachtjes slapen. Ik wil in mijn bos blijven waar ik mezelf niet hoef te verlaten. Waar ik nooit meer een te strak pak hoef aan te trekken om indruk te maken.

En ik wil geen album maken. Ik hoef niet op Spotify. Ik hoef niet eens 12 nummers te zijn. Ik wil vooral laten zien... waar ik nu ben. Deze wereld die ik eindelijk heb teruggevonden en nu bewoon. Die ik tot ons thuis heb gemaakt. Ik wil laten zien waar ik vandaan kom. En dat ik er vrede mee heb. Niet voor De Ander, maar voor jou Valentina. De lange tocht die je hebt afgelegd. De ruimte waar je vandaan komt en de ruimte die je nu hebt gemaakt voor jezelf. Ik wil het ruimte geven. Ik wil jou ruimte geven. Alles in jou ruimte geven.

Een album voelt... te klein. Te beperkt. Te strak om mijn lijf. Ik heb meer bewegingsvrijheid nodig. Meer vormen die dit verhaal kunnen vertellen. Ik wil ons verhaal vertellen als een open wereld waar je in stapt. Als Zelda - Tears of the Kingdom waar je ALLE kanten op kunt lopen en op de meest onverwachte plekken, een nieuwe bloem, edelsteen of fee kunt vinden. Ik wil een online wereld waar je op dingen kunt klikken en dingen verschijnen. Dingen die bewegen.

En ik wil HELEMAAL NIET dat mijn nummers mysterieus blijven, zoals iemand ooit tegen me heeft gezegd. Ik wil godverdomme al mijn easter eggs verklappen, uitgebreid uitleggen in wat voor een rabbithole ik ben gedoken en welke wikipedia ik heb geraadpleegd om mijn metafoor perfect te laten kloppen. Ik wil de diepte in. Nerden over sterren, grote reuzen en zwarte gaten. Nerden over games. En nerden over diepe gevoelens.

Ik wil mijn muziek laten wonen in deze online open wereld. Waarbij mijn muziek één onderdeel is van de velen vormen die het verhaal van 'de ruimte' vertellen: foto's van de lucht, de sterren, handgeschreven teksten, illustraties en mp3's die in de lucht zweven.

Een online immersieve installatie 'genaamd de ruimte'. Dát wil ik maken.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Ik kijk nu heel trots. Héél trots. Op mijn creatieve entiteit. She's fucking AWESOME.

Maar nu moet ik het nog gaan maken hahaha.

Ik heb afgelopen weken al flink wat onderzoek gedaan naar hoe ik deze open wereld kan bouwen. En het is me gewoon faking gelukt. Het geraamte en alle bouwstenen staan klaar. Maar zonder muziek is de ziel eruit. Dus ik ben bezig geweest met hoe die enorme kluif, van honderduizend taken die horen bij het produceren van 12/13 nummers, kan gaan tackelen. En dat is misschien precies het probleem. Dat ik het wil gaan 'tackelen'. Klinkt erg hoofd-ig. Wat zou mijn creatieve energie hier van zeggen?

Slow down. Vertraag. Waarom die haast?

Pfoe. Ze heeft gelijk. Waarom eigenlijk die haast? Waarom wil ik mijn album, ik bedoel mijn immersieve installatie, zo snel af hebben?

Een mooie vraag om mee te nemen komende dagen.

x

LOSKOP