Backing vocals, organen en viool leren spelen 🫀
Na alle drukte rondom de release van mijn boek waait er weer een frisse wind door mijn creatieve leven. Na zo'n lange tijd ergens aan werken is het HEEL fijn om weer met iets totaal anders bezig te zijn. Zeker als het even niet om een eigen product of project draait:
De dag nadat mijn boek uitkwam, had ik Lízz op bezoek. Mijn oud-leerling van een project dat ik in het najaar van 2025 en het voorjaar van 2026 draaide. Tijdens dat project hebben we samen haar nummer 'Haunted House' geschreven. Nu ze verschillende optredens gaat doen wilde ze graag backing vocals voor op de backing track van Haunted House. So we did!
We hebben samen 2e stemmen bedacht en hebben uiteindelijk in 2 uur alle backing vocals voor het refrein ingezongen. Een paar weken terug heb ik mijn prijs naar beneden gegooid en een particulier tarief ingesteld (naast mijn zakelijke tarief voor wanneer ik met bedrijven werk). I'm so glad I did, want nu kan ik elke maand met Lizz de studio in!! Het is zooooo wholesome om na zoveel jaren op de andere stoel te zitten en de coach te zijn die zoveel mensen voor mij zijn geweest toen ik jong was.
Het is echt genieten om Lizz haar reactie te zien toen we vocals gingen stacken (2 of 3 dezelfde vocals op elkaar) en vervolgens ook nog 2e en 3e stem erboven op. Om de magie, die stapje voor stapje ontstaat, weerspiegeld te zien in Lizz haar ogen!
I can't even begin over hoe bijzonder Lizz is. Zo'n lieve, bijzondere meid. She always lights up my day.
En dat heeft ze die dag ook weer gedaan. Mijn dag begon namelijk vrij ruk met een auto-ongeluk. I'm ok, fysiek niks meer dan hoofdpijn en spierpijn, maar ik was heel erg geschrokken en had een meltdown midden op de weg waar iedereen me kon zien :) Het was mijn schuld. Ik zag de auto niet toen ik wilde afslaan. Ik was onderweg naar mijn coach. I really needed it. En toen bam.
Stilstand.
Ik zit al maanden in een pittig proces rondom een persoon, die heel dicht bij me staat en tegelijkertijd heel ver weg. De afgelopen weken zit ik een verwarrende dans tussen eindelijk mijn grenzen aangeven, toch weer relativeren en.... of en zo ja, hoe, ik in vredesnaam het contact moet verbreken.
Maar afgelopen dagen kon ik maar niet landen. Niet berusten in mijn besluit. Het voelde als avonden waarin je maar blijft woelen in bed. Op zoek naar een positie die goed voelt aan je ledematen, zodat je uiteindelijk, eindelijk, kan ontspannen.
Het voelde alsof die klap van de botsing me BAM in mijn rouw heeft geduwd. Met mijn neus op de feiten:
Dit is rouw.
Dit is iemand kwijtraken die je helemaal niet wil kwijtraken.
En misschien is het nog wel pijnlijker dat diegene niet dood is.
Misschien was het dan makkelijker geweest, omdat een dode geen keuze meer heeft. En als iemand, die je zolang zo kut heeft behandeld, dan zélf de deur dichttrekt.. dan is het enige wat je kan doen, voelen. Voelen hoe dat voelt.
Die avond van het ongeluk kwam 'Vuurvlees' er uitgerold. Ik ben immens dankbaar voor wat dit nummer die avond voor me heeft betekend. Hoe het mijn gevoel van in de fik staan volledig erkende en valideerde.
De woorden kwamen er als vanzelf uitgerold. Ik heb nog nooit een nummer geschreven over hoe mijn organen als saté op een bbq liggen. But I fucking love it. Want zo voelt het. Alsof mijn organen als jaren onderhevig zijn aan vuur, en nu, tot slot mijn hart aan de beurt is.
En dat is dan wat het is. Zet je zelf maar naast het vuur. En voel maar hoe het voelt. Dat probeer ik komende tijd te doen.
Ik heb het nummer al half opgenomen. En ik wilde er een viool bij. Dus ik heb een viool geleend en ben maar gewoon gaan kutten. Ik kan nu 3 noten bijna niet meer vals spelen! Wat een winst! ;)
Een fijne week gewenst <3
x
LOSKOP
Opmerkingen