9 juni 2026 18:53
Het werk heeft even stilgelegen. De afsluiting van een groot project vond plaats, en daarna heb ik vooral plat gelegen. Alle stress en vermoeidheid van het afgelopen half jaar werken kwam eruit. Maar vandaag voelde ik weer een kleine sparkle om mijn werk op te pakken. De tactiek was tot nu toe om laaghangend fruit te pakken. Maar juist het nummer waar nog het meeste aan gedaan moet worden trok mijn aandacht: 'De Bron'. Ik keek naar het to do-lijstje en dacht: oja... Hiervoor wilde ik Reindert de bas in laten spelen. Dan moet ik heeelemaal appen. Ingewikkeld. Maar ik dacht: nee niet moeilijk gaan doen nu. Gewoon je mobiel oppakken en vragen of ie binnenkort kan komen opnemen.
14 juni 2026 11:05
Morgen komt Rein de bas opnemen. En ik moet nog alles opnemen: cuatro en vocals. Ik had expres heel snel met hem afgesproken, zodat ik een stok achter de deur had. En het is fijn om te merken dat ik niet gestresst ben. Dat komt omdat ik weet dat ik dat ondertussen gewoon kan. Dat ik de skills heb om zo kortdag op te nemen en de voorwaarden kan scheppen om in een flow te komen. Deze hele manier van maken in de onderwaterkamer, enerzijds zacht, anderzijds duidelijk omkaderd, voelt heel leerzaam. Op de juiste momenten kan ik zacht zijn en meebewegen. Andere moment geef ik mezelf juist niet teveel ruimte en zet ik zoals nu een stok achter de deur zodat ik letterlijk geen tijd heb om te lang te gaan mierenneuken. Het werkt heel goed. Maar terug naar Rein:
15 juni 2026 09:48
Reindert en ik speelden een tijd met elkaar toen ik nog werkte onder de naam 'Valentina Elèni'. Ook hebben we mijn album release show van Blauwdruk samen gedaan. Zijn spel is werkelijk prachtig. Hij heeft jazz gestudeerd op het Conservatorium. Zijn spel is nooit in een keurslijf gepropt, maar altijd dienend aan de muziek die op dat moment klinkt.
Tijdens de album release speelden we 'De Bron', ook al staat ie niet op Blauwdruk. Tijdens de repetities verzon Rein iets heel moois voor zijn bas-partijtje: hij tokkelt met zijn bas als het ware tegen mijn cuatro (een soort tenor ukelele) partijtje in. Het nummer is in 4/4 maat en ik speel steeds 3 noten: 1, 2, 3, 1, 2, 3, 1, 2, 3, 1, 2, 3. Reindert speelt steeds 4 noten: 1, 2, 3, 4, 1, 2, 3, 4, 1, 2, 3, 4.
Dus eigenlijk speelt hij 4/12 en ik speel 3/12 maat. We spelen tegen elkaar in maar komen altijd weer (na de 12e noot) samen uit op 1. Het is echt ongelofelijk vet en het geeft het nummer een hel mysterieuze deining.
We zijn net klaar met opnemen. Rein is net weg.
Het was heel bijzonder om nu met een muzikant te werken, voor op mijn album, maar waarbij ík op de producer-stoel zit. In plaats van een of andere gast die toch een beetje gaat bepalen hoe iets moet worden. Het was ook schakelen. Ik ben het zo gewend om in de passenger seat te zitten naast, well... mannen. Ik moest mezelf tijdens de sessie echt ff wakker schudden van: 'hey JIJ bent hier de producer'. Jij mag Rein vertellen wat je wil. Hoe je het wilt laten klinken. Gelukkig stimuleert hij dat ook heel erg. Geen vraag is te gek bij hem. Dus het zit duidelijk in míj, die onzekerheid. En die kreeg zeker nog flink de ruimte tijdens de sessie, maar ik heb me er ook doorheen geworsteld: mijn tijd genomen om goed te luisteren en te voelen. En dan bij te sturen (zie alle aantekeningen op mijn briefje hieronder).
Wat daarbij ook heel erg hielp was dat Rein de opnames ook heel systematisch benaderde: eerst gewoon klooien, het partijtje zoeken. Daar een paar opnames van maken. Maar ook een 'saaie' opname. En een drukkere, tokkelige opname. Echt suuuuper handig om dat zo aan te pakken. Nu heb ik allemaal bas-sporen die ik kan gaan knippen en plakken (compen).
Zojuist de 2e demo versie geüpload. En gister een paar keer geluisterd onderweg naar werk en terug van werk (de perfecte manier om even wat afstand te nemen van een nummer en met frisse oren te kunnen luisteren). En ik vond hem eigenlijk al heel erg mooi 'landen'. Soms luister ik naar demo's en dan is er nog een 'gespannenheid' in me. Dan moet ik nog 'aan' staan omdat er nog van alles (partijtje die niet werken of de reverb die niet lekker werkt) moet 'vasthouden'. Daar moet ik nog mee aan het werk. Maar wanneer een nummer op zijn plek begint te vallen, voel ik dat ik het steeds meer kan loslaten. En ik was verrast dat dat nu al bij De Bron zo was. Niet dat ik nog wat wil toevoegen (subtiele soundscape achtige vibes) maar de basis lánd al enorm.
En dat geldt ook zeker voor de vocals. Ik heb voor de opname-dag met Reindert de hele lead vocal opgenomen, zodat Reindert goed wist waar hij mee te maken had en waar hij 'under the radar' moet blijven (wanneer mijn vocals te meeste aandacht nodig hebben) en wanneer hij meer kan opvallen. Maar mijn stem is vrij ruk de afgelopen weken. Ik heb nog steeds last van het staartje van een keelontsteking of iets waarbij ik vet veel moest hoesten. En ik heb ook last van mijn keel door hooikoorts. Dus die eerste lead vocal (demo v1) die ik had opgenomen voor Rein was.. nouja. Half met mijn handen op mijn oren. Maar hey, ik zou alles laten zien. ALLES. Dus ook dit hoort erbij.
Maar ik had al het idee: ik wil nádat de partij van Rein erop staat de lead vocal opnieuw inzingen. Alleen al omdat zijn bas me helpt om in dit nummer te landen, vocaal gezien. Dus ik heb nog een 2e lead vocal partij opgenomen. Gister gecomped (de beste stukjes uit verschillende vocal-takes geplukt en aan elkaar geplakt). En nu klinkt het vocaal gezien dus al echt heel dichtbij.
Al zijn er wel wat stukken die ik gewoon niet helemaal zuiver kreeg/krijg. Maar die ga ik denk ik toch zo laten.
Ik ben strenger geworden in hoe veel tijd ik aan een bepaalde fase mag besteden. En de gedachte dat dit (deze gitaar, deze vocal take) een MOMENTOPNAME is, helpt me daar enorm bij. Ja ik kan wachten tot mijn stem helemaal beter is, maar dan kan ik lang wachten en gaat mijn album niet af zijn vóór de zomer. Het heeft iets heel bevrijdends om van extreem perfectionisme naar dit te gaan. Ik kan nu veel eerder achterover leunen. Ik hoef minder hard door te grinden.
En die bepaalde ontspanning in de werkwijze helpt ook bij beter luisteren. En dan niet bij het opspeuren van 'foutjes'. Maar luisteren naar het gevoel. Het geheel. Of het binnenkomt. Of het raakt. Luisteren naar niet-perfecte takes, die wél iets magisch in zich dragen. Zo is er een take in de 2e lead vocal opname, waar ik opeens volledig kon zakken in wat ik eigenlijk aan het zingen was: 'de wijze dwaas fluistert, je weet de weg als je luistert' . Ik ben enorm verbonden met dit nummer op dit moment, in hoe ik mijn eigen pad bewandel, hoe ik blind mijn weg vindt. En tijdens deze take kon ik even helemaal het technische van zingen loslaten en blind duiken in het verhaal. De tekst. En toen deed mijn stem dus opeens iets totaal anders dan ík had bedacht. Heel wonderlijk, hoe dat gaat als je op zulke schaarse momenten, even volledig kunt loslaten en je creatieve energie jou kan verassen.
96%
Afgelopen week was veel. Hoogzomer. Feest. Danseuforie. Maar ook moe. Overprikkeld. Overhit. Letterlijk en figuurlijk.
Er zijn veel avonden dat ik van alles wil doen, maar op bed blijf scrollen omdat ik te moe ben om te bewegen. Te onrustig om te rusten.
Vanavond lukte het me om naar beneden te lopen. Mijn studio in. Mijn Spaanse gitaar lonkte. Ik speelde het riffje van 'Vreemde Vormen'. Een nummer dat ook op het album komt, maar waar nog geen kamer voor is. Nog niks is opgenomen. Maar het nummer is solid. Het is heel sterk. En het aard me heel erg.
Na een lange tijd was muziek weer even een plek waar ik mezelf in kon vasthouden. Waar ik even mezelf kon ontmoeten. Ik voelde weer zin. Om het studio werk op te pakken dat de afgelopen dagen door alle tumult en hitte stil had gelegen. Maar ik kon mijn Shiny Object syndrome onder toom houden: 'eerst De Bron' afmaken.
Dus ik ben nu lekker bezig. De vocals voor een laatste keer compen. Er zaten toch nog wat stukken tussen die ik minder vond. Daarna nog even kijken naar de bas en tot slot: een subtiele sound toevoegen die het geheel wat meer body geeft. Aan elkaar lijmt.
Zin in. Ook al voel ik me kut.
Het is vandaag die heetste dag van het jaar. Hier wordt het vandaag 36 graden. Maar toch is het niet de warmte die het meeste op me drukt.
Ik probeer de afgelopen dagen, na de grote huilbui bij mijn cursus-genoten, 'blijven'. Ik voel me weer een beetje een open wond zoals ik me vroeger vaak voelde. Ik voel de behoefte om te willen verdwijnen. Te bevriezen. Maar ik probeer in beweging te blijven.
Ik heb nog even verder gewerkt aan 'De Bron'. Ik loop vast in de instrumental. Ik zoek naar een sonisch verandering: alsof je even een andere lichtere wereld betreed, de wereld van het bos waar ik over zing. Maar ik krijg het niet voor mekaar. Het gaat ten koste van de spanningsboog naar het refrein toe. Dus het werkt nog niet. Wederom voel ik de perfectionist die dit heel moeilijk vind en wil doorgaan tot het af is. Maar ik kan er nu echt op vertrouwen dat die perfectionist niet zo'n handige raadgever is. Ik, ík, weet veel beter wat goed voor me is. Afstand nemen. Het even laten rusten. En als ik 'de bron' over een paar weken weer luister, hoor ik waarschijnlijk gelijk hoe die bridge in elkaar moet vallen.
Dus voor nu. Is ie zo goed als af :)
Couplet 1
Lopen over wegen
Langs verlaten kastelen
Ik loop de weg
Ik loop de weg
Rijden met de paarden
Onder dansende manen
Ik ben op weg
Ik ben op weg
Refrein 1
Ik ben als de jonge bode
Altijd ergens naartoe
Maar ik wil niks meer hoeven zeggen
Als een man in het groen
Couplet 2
De wijze dwaas fluistert
Je weet de weg als je luistert
Ik hoor de weg
Ik hoor de weg
Refrein 2
Ik ben als de jonge bode
Ik ren weer door het bos
Maar ik wil rustig kunnen slapen
Onder dekens van mos
Couplet 3
Ik heb veel gezien
Zwaarden met bloed
Ze zeiden ‘doe het niet’
Maar het is wat ik moet doen
Refrein 3
En ik ben als de jonge bode
Ik breng het naar de zon
En als mijn opdracht klaar is
Rust ik uit
Bij de bron
Ik moet huilen. Ik voel me down. Als ik afleiding heb gaat het goed, maar zodra ik thuis kom, voel ik me zo enorm verdrietig dat ik bevries. Dat ik scroll. Dat ik doorwerk. Dat ik weer scroll. Dat het enige waar ik naar uitkijk een veel te zoet magnum-ijsje is.
En ik bang om het hier te schrijven. Ook al was dit de plek waar ik alles zou laten zien. Ik ben bang dat ik het teveel 'therapie' laat zijn. Dat ik teveel 'leun' op mijn kunst als heel-middel. Zoals ik dat vroeger deed. Veel te open, veel te kwetsbaar, veel te veel hopen dat een publiek iets (met me mee) draagt.
Ik weet dat het nu anders is. Ik weet dat ik nu veel steviger sta. Dat ik mezelf meer kan dragen. En ik kan leunen onderscheiden van steunen. Van ruimte geven aan wat er is, zonder dat een ander er verantwoordelijk voor wordt. Dit zou de space worden waar dat er ook mocht zijn. Waar het rouwe proces van kunst maken compleet te zien zou zijn. En dit hoort hier bij.
Ik voel me zo down. Ik ben weer zo bang voor de dood. Ik heb zo'n behoefte om te kunnen ontspannen als Tiuri bij de bron van De Kluizenaar op De Berg. Om gedragen te worden. Door een veilig wezen.
Ondertussen, terwijl ik dit schreef, begon mijn groepssessie van de cursus 'Digital Abundance' die ik doe. Deze cursus is de reden dat De Onderwater Kamer bestaat. Ik ben er mee begonnen omdat ik niet meer zo bang wilde zijn, en niet meer zo perfectionistisch rondom het maken van nieuwe producten/diensten. Ondertussen (we zijn begonnen begin maart dit jaar) is het uitgegroeid tot een plek waar ik me zo enorm gezien voel. Ik heb net heel hard gehuild en alles eruit kunnen laten. Van bevroren naar eindelijk kunnen smelten. Heel dankbaar voor deze plek. Omdat ook dit - schrijven over hoe het is om nummers te produceren, om kunstenaar te zijn - als smelten is.
Ik ben opnieuw flink aan het zoeken geweest met de productie voor dit nummer. Ik was bij de laatste stap aangekomen: de soundscape rondom het nummer. Gister en vandaag flink mee geëxperimenteerd, geschrapt, opnieuw geprobeerd, en uiteindelijk heel nauwlettend geluisterd naar wat het nummer wilde vertellen. Nooit gedacht dat ik een piano zou toevoegen aan dit nummer. En een arp. Maar heel blij mee.
Ik, en het album, smelten weer een beetje <3