Hoe de fuck maak je een album?

Sinds twee weken ben ik weer begonnen met het begeleiden van jongeren. Een nummer schrijven, een nummer produceren en deze keer ook... een dichtbundel maken. Een bijzondere leerling van me is dichteres en heeft meer dan 20 gedichten klaar liggen om gebundeld te worden. Maar hoe doe je dat dan? Van gedichten in Word naar een boek wat je kunt vasthouden?! Soms voel ik me helemaal niet 35 jaar. Soms voel ik me gewoon één van die jongeren die met kunst bezig is en nog super onzeker is. Maar op andere momenten, steeds vaker, merk ik dat ik echt ouder wordt. En dat het veel voordelen met zich meebrengt. Zoals ervaring. Zoals al 1000 keer een creatief proces doorlopen hebben. En zoals al 2 keer een bundel hebben gemaakt. Weliswaar geen dichtbundel, maar wel een bundel van muzieknummers: een EP en een album.

Het was mooi om eens aan de andere kant te staan. Om te zien hoe zij er als een berg tegenop zag. En hoe me dat deed denken aan al die keren dat ik met mijn rugzakje aan de rand van een berg stond en dacht dat ik het nooit zou halen. Ik kon zien dat die berg naar die dichtbundel prima te doen was. Maar dat je stapje voor stapje moet gaan. Uitrusten op meerdere base camps. En klimmen met een sherpa die zulke bergen kent. De eerste stapjes werden afgelopen week al gezet. Ik liet haar mijn 'boek' zien. Mijn boekje met songteksten uit mijn album Blauwdruk. Ik wilde het niet over mij laten gaan, maar ik had zo het idee dat het inspirerend zou kunnen zijn om te zien dat, gewoon iemand die tegenover je zit, iemand van vlees en bloed, zoiets heeft gemaakt. Om te zien dat het geen ver van je bed show is. Ik kneep hem een beetje, maar ze vond het heel inspirerend. De foto's, en de lijven op de foto's. Het deed zoveel met haar. Ik hoorde dingen uit haar mond komen die ik niet eerder had gehoord. Over vorm, emotie, fotografie... Ze had gelijk ideeën voor haar eigen dichtbundel. En mán, je wilt niet weten hoe blij ik daar van werd. Deze kids hebben het niet makkelijk en om dan te zien hoe hun creatieve vuurtje weer oplaait doet me heel erg goed. Met hernieuwde inspiratie in haar zak spraken we af om de eerste stap te zetten: breng ál je gedichten in beeld en maak dan een selectie welke in de bundel komen. Eenmaal thuis liet ik alles nog even door mijn hoofd waaien. Gedichten. Bundelen. De lijm. Een thema. Veel. Een berg. En opeens besefte ik dat ik er op een bepaalde manier net zo bij zat als mijn leerling:

Ik heb allemaal nummers geschreven, maar ik zie als EEN BERG op tegen het proces van een album maken. Compleet. Maar toen dacht ik: ik kan toch hetzelfde advies opvolgen als ik aan mijn leerlingen geef?!

Dus ik ben aan de slag geweest. Heb al mijn nummers van de afgelopen 2, 3 jaar doorgespit en degenen geselecteerd die goed voelde passen bij 'De Ruimte'. Want die titel voelde nog steeds goed.

Het was zo simpel: ik moest die enorme berg gewoon opbreken in kleinere stukjes. Dus nee, ik ben er nog niet. Er ligt nog geen album klaar. Maar ik ben wel één stapje dichterbij. En het voelt heel goed om weer on track te zijn. To keep the juices flowing. Want er ís juice. Maar het raakt helemaal foking opgedroogd als ik te moeilijk en perfectionistisch ga doen. Dus ik moet mijn eigen sherpa op de berg zijn. De lat veel lager leggen voor mezelf en stapje voor stapje werken aan mijn album. En dat deel ik dan rechtstreeks hier op mijn website. Ik weet nog niet precies hoe het album eruit gaat zien. Hoe het gaat klinken. Hoe al die verschillende nummers bij elkaar komen op één album. But we'll see. Dit is versie 1.0. En ik ben al zó blij om al deze nummers bestaansrecht te zien hebben. In hun titel. In hun tekeningetje. Op naar het volgende stapje.

Veel liefs,

LOSKOP

p.s. de demo van 'Oxytocine' kan je al beluisteren op de playlist '2024' van Aorta.