Met mijn voeten in de aarde, met mijn handen in de verf

Sinds vorige week doe ik een cursus rondom mijn creatieve business. De eerste vraag, en ook eigenlijk de hoofdvraag, van deze cursus is:

If you truly believed that your creative energy is your greatest resource for abundance — how would you inhabit your life and business differently?

Ik voelde aan alles dat ik weer geneigd was om deze cursus als de 'perfecte student' te doorlopen en alle, 1 voor 1, vragen 'netjes' te beantwoorden. Maar ik dacht: nee dit is juist ZO niet wat ik nodig heb. Het is zo geforceerd. Ik moet dit met mijn handen doen. Dus ik pakte Procreate erbij en ben de hele 1e cursusweek tekenend doorlopen. Zo intuïtief mogelijk. Zo min mogelijk gummen.

En toen was dit de eerste tekening die eruit kwam. Ik hoorde van álles op mijn schouders:

'Dit is echt te kinderachtig'.

'Dit is niet "high-art" genoeg.'

'Nogmaals. WAY TOO CHILDISH.' Ik heb heel erg getwijfeld of ik de cursus wel zou doen. Ik zit op een heel druk moment in mijn leven. Ik werk sinds kort full-time. Een groot project wat onzeker was of het door zou gaan, gaat door! En dat brengt heel veel financiële stabiliteit, maar ook nóg een parttime baan erbij. Dus ik heb tot de laatste uurtje getwijfeld. Maar ik ben nu al intens blij dat ik me tóch heb aangemeld. Want ik ontdekte al vrij snel het volgende:

Soms schrijf ik in het Engels, omdat de cursus en vragen in het Engels zijn.

En deze overtuiging, dat ik intelligent en foutloos over moet komen, reikt verder dan alleen mijn creatieve leven. Ik merk dat ik over het algemeen heel veel van mijn energie besteed aan intelligent overkomen. Zo herschrijf ik zinnen zodat ik niks hoef te schrijven waarvan ik niet weet of het op een t, d of dt eindigt. WANT DAT WEET IK DUS NOG STEEDS NIET. en dat VIND/VINDT? ik beschamend. Correctie, dat vind dus dat kleine stemmetje in mijn hoofd beschamend. Iemand die heel hard probeert cool over te komen. En die heel erg bang is dat ik dom gevonden wordt/word/wort/worst/wok. Ik heb hier dus serieus NOG NOOIT over nagedacht. Er valt een enorm kwartje. En een last van mijn schouders. Want als ik even kritisch om me heen kijk zijn er eigenlijk niet heel veel mensen waar ík nog indruk op wil maken. Niet op deze manier in ieder geval. Want... ik denk oprecht dat deze mensen me niet opeens dom vinden omdat ik die d's en t's niet snap. Zij zien de complexiteit van mij. En ik nu ook.

Spontaan schreef ik deze mini-brief aan mezelf en fuck het gaat veel dieper dan ik dacht. Zonder dat het heel zwaar is?! HUH?! Ik heb me tijdens het maken van deze cursus-opdrachten gerealiseerd dat ik na mijn autisme-diagnose enerzijds een groot masker naast me neer heb kunnen leggen en tegelijkertijd een andere heb opgezet. Namelijk het (achterhaalde) beeld van de autist die overal intelligent is en geen fouten maakt. Alsof ik een soort savant ben die alles goed kan. Dat bestaat niet. Maar dat beeld (Rain Man) bestaat toch wel een beetje over autisme en dat heb ik toch geïnternaliseerd denk ik.

Ook heb ik de afgelopen jaren in loondienst (een baan die startte vlak na mijn diagnose) een andere kant van mezelf ontdekt. Of herontdekt. Een kant die heel geordend is, visionair, analytisch. Maar ik ben een beetje gaan geloven dat die niet naast mijn andere kanten konden bestaan: mijn speelsheid, mijn spontaniteit, mijn intuïtie.

Ik heb heel erg de perfectionist in mijn gevoed in mijn werk (in loondienst als cultuur coordinator, maar ook als maker bij LOSKOP). Alles was zo... serieus. En moest zo.. precies. Blegh. Ik bén eigenlijk helemaal niet altijd precies. En ook zeker niet serieus. Ik ben ook HEEL speels. Heel impulsief. Heel gevoelig. Heel slordig. En soms heel precies. Maar in mijn poging om een beeld staande de houden ben ik mijn speelse kind en creatieve maker helemaal uit het oog verloren. En een creatieve maker is iets anders dan een artistieke maker, voor mij dan. Ik ben nog altijd artistiek bezig geweest. Maar creatief maken gaat voor mij over, met de poten in klei. Op blote voeten door de tuin. In je tuinbroek schilderen. Met verf aan je vingers. Krijtstrepen aan je wang. Maken met je handen, in plaats van met je hoofd.

Komende weken (de cursus duurt nog 11 weken) ga ik hiermee experimenteren. En dit was het eerste experiment. Me laten leiden door mijn creatieve zelf (die voorin de auto zit) en kijken waar ik uit kom.

Ondertussen ben ik begonnen met mijn grote project: Van Binnen naar Beats. Het is een vervolg op het project wat ik in het najaar deed met jongeren met een kwetsbare mentale gezondheid. Dit jaar heb ik 4 lieve, slimme, creatieve meiden die een nummer gaan schrijven, gaan leren produceren en zelfs één deelnemer die een gedichtenbundel gaat maken. Ik ben benieuwd hoe ik mijn creatieve energie kan inzetten in het begeleiden van deze jongeren. Minder spanning, meer ontspanning en creatieve flow.

Daarnaast ben ik op de achtergrond weer begonnen met het verder schrijven/produceren van mijn 2e album: 'De Ruimte'. Ook hier voel ik flink wat blokkades, vooral door de grootsheid ervan. Ik weet wat me te wachten staat (door mijn 1e album Blauwdruk), dus ik voel me overweldigd. Maar die weerstand is part of the process, en ook die gaan we onderzoeken in de cursus.

Tot slot is er nog een 3e project wat ik weer in het vizier heb: 'Het Creatieve Ecosysteem - een creatieve business plattegrond voor veel-voelende makers'. Ook daar kom ik de nodige monstertjes tegen...

maar ik probeer met te laten leiden door mijn creatieve energie. En op dit moment kijkt die helemaal niet naar een album als concept, of een cursus als product.

Zij kijkt gewoon naar kleuren, en textuur en plantjes die groeien in mijn kas. Dus voor nu haal ik ALLE pressure van dat er iets moet komen eraf en ga ik gewoon lekker... spelen.

Een intuïtieve tekening van hoe mijn creatieve energie voelt

Wil je ondertussen luisteren naar de muziek die ik afgelopen jaren heb gemaakt? De playlist '2024' van Aorta, met al mijn uitgebrachte demo's uit 2024, staan nu online op mijn website! Liefs, Valentina / LOSKOP