Een paar jaar geleden ben ik begonnen met het schrijven van dit boek.
Het is een boek dat gaat over de strijd die ik jarenlang heb gehad met mijn innerlijke critici. Monstertjes die de gemeenste dingen over mij en mijn kunst zeiden. Luidruchtige mormels die zó hard in mijn oren schreeuwde dat ik mijn eigen muziek niet kon horen. Ik heb lang naar ze geluisterd en daarmee jarenlang huilend met mijn handen in het haar gezeten. Ik ben zelfs meerdere keren volledig gestopt met muziek maken, omdat het aanhoren van deze monstertjes gewoonweg te zwaar was om te dragen. 

En toch bleef ik het aangaan. Omdat er ergens deep down een stem was die me riep. En heel soms geloofde ik die stem net iets meer dan het monstertje op mijn schouder. Maar fuck man, het was zoveel makkelijker geweest als iemand had gezegd: 'hey, dat Monstertje heb ik ook!'. Of 'hey, die monsters lijken overweldigend, maar ze vallen wel mee als je ze 1 op 1 spreekt'.

 

Na heel veel rondes vallen en opstaan ben ik steeds dieper in het creatief schaduwwerk gezakt. En één van de dingen die ik steeds maar bleef doen was: 
het in het licht brengen van mijn innerlijke monstertjes. 

Mijn monstertjes tekenen. Een naam geven (hoi Peter). Opschrijven wat ze tegen me zeggen. Ze een plek geven op de tafel. Waar staat Peter nu ten opzicht van mij? (op 3cm afstand van mijn oor). Waar wil ik dat ze staan? (iets verder weg graag). 

In 'Maken met Monsters op je schouders' neem ik je mee langs de verschillende monsters die universeel zijn voor ons als makers: Schaamte, Jaloezie, Perfectionisme, etc. Ik leer je hoe een gesprek kan aangaan met deze monsters. En hoe het versterken van zelfcompassie rust kan creëren én ruimte om weer te maken. 

Ik heb er voor gekozen om dit boek compleet kwetsbaar en persoonlijk te schrijven. Dit was bijna niet gebeurd dankzij mijn Monster Peter. Hij vind dat een boek wel professioneel moet zijn. En daar hoort persoonlijk lullen over jezelf echt niet bij. Ik heb mezelf flink wat gecensureerd, omdat ik toch bang was dat ie gelijk had. Maar na mijn eigen hoofdstuk over Zelfcompassie te lezen voelde ik dat dit juíst de manier is waarop ik moet schrijven. Deze hyper-persoonlijke manier van schrijven is mijn kracht. Het is wat jou het diepste gaat raken en jou het verste verder gaat helpen. 
En voor schrijf ik dit. De veel-voelende maker. Niet voor techbro Peter.

​

Ik kan niet wachten tot ie uit is!
Wil je als eerste horen wanneer je het e-book kan bestellen? Vul dan hieronder je emailadres in :)