'de ruimte' in de maak
Een dagboek van het maakproces van mijn nieuwe album ' de ruimte'
31 maart 2026
Dit zijn alle nummers die ik nu, zeer waarschijnlijk, op mijn album 'de ruimte' wil. Ik had behoefte aan overzicht. Zonder dat het er als één groot to do lijstje uit zag. Tekenen helpt. Het is het perfecte tegengif voor de perfectionist in mij.
Ze is een atoombom
in Huize Hiroshima
Alle muren en kamers
zijn al plat gemaaid
Ze verstopt zich op zolder
Kijkt naar buiten, naar de ruimte
Ze wil niet verbranden, verdampen
Maar mag ze nu gewoon even huilen?
2 april 2026
Screenshot van het 'Atoombom'-project in Ableton: intro, couplet 1, pre-chorus en refrein 1 staat. Daarna... nog niks. Ik weet dat wanneer ik me ertoe zet het zo gedaan is. Veel van de basis kan ik kopiëren en plakken. Maar het vraagt om meer dan dat. Het vraagt om weer even los te komen van het refrein waar ik urenlang, dagenlang, wekenlang op ingezoomd ben geweest.
7 april 2026
'Dante', een heel dierbaar nummer. Over één van de monstertjes op mijn schouders die al heel lang met me meeloopt. De basis is een schattige, bijna kinderlijke piano.
Lange Dante
zwarte vachtje
Ik ben
bang van je
Donderdag 30 april 2026
Mijn album maken. Enerzijds gaat het lekker. Anderzijds raakte ik steeds overweldig bij de gedachte dat HUMONGOUS ding te moeten afmaken. Het voelde steeds zó groot en zwaar. Zó veel wat er moet gebeuren. Wat creatief schaduwwerk verder lukte het me om het anders aan te vliegen: gaan zitten voor 'een album maken' is onmogelijk. Je kunt niet gaan zitten en even een album maken. Je kunt wel gaan zitten en een baslijn inspelen. Of een vocal opnieuw zingen. Alles in kleinere stukjes ophakken. En dan nog kleiner. Het lijkt zo on-kunstenaar achtig.. Maar dit is het werk. Dit is ook - misschien wel vooral? - het maken van kunst. Door de krochten van je ziel. Of beter gezegd: de krochten van een neurodivergent brein.
Hoe dan ook heeft het gewerkt. Ik heb het kleinst mogelijke stapje gekozen. Een nummer dat al bijna af was, af maken: 'Groen'. Hier onder de to do's. Ik hoef alleen nog een klein stukje backing vocals in te zingen + de lead vocal helemaal opnieuw. Omdat mijn stem is veranderd. Beter is geworden, vrijer. Mooi, maar ik zie enorm op tegen die lead vocal opnieuw zingen. Vandaar 4 cirkeltjes. De mate van 'effort' die het me kost om me tot deze taak te zetten. 4 cirkels, maar het gaat me lukken. En het album ook. Stapje voor stapje.
Zaterdag 9 mei 2026
Ik kan wel janken. En dat doe ik ook. Ik loop ZO erg vast met het maken van mijn album. Ik doe godverdomme een fucking goede cursus die gaat over maken vanuit je creatieve kern. Je creatieve entiteit. Ik voel hem, ik voel me er meer dan ooit meer verbonden. Ik heb heel erg zin om jullie op de hoogte houden hier, ik heb ook heel erg zin om het album echt fysiek te gaan maken en te kunnen delen. Terwijl ik mijn creatieve energie laat leiden brengt ie me op plekken die ik niet met mijn hoofd had kunnen bedenken.
In plaats van een traditionele album release party in een mooie venue waar ik als een paradepaardje mooie liedjes zing, wil ik mijn album laten zien als een soort open wereld. Een galerij, een documentatie van het maakproces. Misschien ergens in de toekomst live, in een mooie ruimte. Als een soort installatie-kunstwerk. Maar voor nu in ieder geval online. En ik ben HELEMAAL los gegaan rondom dit online installatie-concept.
Ik ben gaan zoeken naar een website builder waarmee je een website kunt bouwen, één pagina, dat een gevoel geeft van een soort open wereld zoals je in games ervaart. Het gevoel dat je oneindig kunt scrollen en in de kleinste hoekjes van die open wereld een geheim kunt ontdekken, wat misschien niemand anders ontdekt heeft omdat ie niet ver genoeg heeft gekeken. Compleet geïnspireerd door de games Zelda Breath of the Wild en Zelda Tears of the Kingdom die ik afgelopen half jaar speel.
Helaas bestaat dat wat ik wil niet: én een soort infinite canvas én een website waar je mp3'tjes kan laten afspelen. En dat wil ik. Een open wereld waar je mijn nummers in beeld, handgeschreven teksten, dagboek teksten én mp3'tjes (die je kunt afspelen) kunt ontdekken en aanklikken en mee kan interactieren. Misschien wel als een online ruimte van mijn eigen studio met al mijn aantekeningen. Anyway ik ben afgelopen dagen een rabbit hole ingedoken en ben ergens anders uitgekomen dan ik had verwacht:
Een 3D-website. In een soort van 3D mini-wereld waar je in kunt vliegen. Ik heb nog nooit een 3D website gemaakt laat staan 3D objecten, dus ik heb hier ongeveer 2 uur over gedaan haha.
Maar ik was intrigued. Het was zo bevrijdend om van zo'n statische 2D 'ik kan alleen naar beneden scrollen'-pagina naar een 3D wereld te gaan waar je op de kop naar content kan kijken.
Ik heb een soort eigen 'de ruimte' universum proberen te bouwen.
Na nog eens uren kutten in de 3D wereld bedacht ik dat dit wel weer eens zo'n rabbithole zou kunnen worden waar ik nooit meer uitkom. Als ik een 3D wereld wil bouwen om mijn album kunstwerk in te presenteren, dan moet ik óf heel veel geduld hebben (wat ik niet heb) of iemand inhuren om het voor me te doen. En dat wil ik niet. Niet eens vanwege geld, maar vanwege het proces. Ik moet het zelf bouwen. Want het bouwen is voor míj. Het is in eerste plaats niet om iets te laten zien. Of om iets te verkopen of whatever. Het is voor míj om überhaupt mijn album te kunnen maken. En wat is dan belangrijker? Een prachtige 3D vorm of een vorm die het expressie geven aan mijn binnenwereld moeiteloos laat zijn? Dus fuck.. een 3D website bouwen wordt hem waarschijnlijk niet. Dus ik moet dat loslaten. Wat moeilijk is. Ik merk namelijk steeds meer en meer hoe mijn creatieve entiteit naar vormgeving verlangd. Hoe ongelofelijk blij mijn creatieve hart wordt van mooie vormgeving, mooie kleuren, mooie vormen. Maar dat loopt niet weg. Sterker nog, ik denk eraan om een vormgeving cursus te doen. Maar dat is voor later. Voor nu, moet ik een website builder vinden waar ik zélf een wereld kan bouwen.
Uiteindelijk kwam ik uit op de website bouwer waar ik mijn website al mee heb gebouwd: Wix. Wix blijkt ook Wix Studio te hebben, wat een ingewikkeld verhaal is en ik nog steeds niet van weet hoe de abonnementsprijzen nou in elkaar zitten (in ieder geval prijzig), MAAR wat ik wél weet is dat je met Wix Studio, niet alleen verticaal maar ook horizontaal kan scrollen.
De opmaak is nog tering lelijk. Want wederom weet ik ook van deze techniek geen kut af. Maaaaar ik kan zo wel even voelen of die horizontale scroll zou gaan werken of niet. Enerzijds: ja. Het simpele feit dat een website niet naar beneden scroll maar naar de zijkant geeft een totaaaaaal andere ervaring. Je kunt bijv instellen dat je website eerst even naar beneden scroll dan opeens opzij, etc. Enerzijds vet, anderzijds wordt het verhaal wat je vertelt dan wel heel lineair. Als een vette game, maar waar de volgorde van alle missies wel al vastligt.
In plaats van dat JIJ de volgorde van de missies bepaald. Dat is toch wel cruciaal heb ik het idee...
Ik ben flink aan het worstelen geweest. Niet alleen inhoudelijk met deze website builders, maar ook vooral mentaal. Het album maken voelt nog steeds als zó'n berg, dat ik er gewoon van bevries. En dat is helemaal niet leuk. Dus waarom zou ik dit doen? Waarom zou ik een album maken? Niemand heeft me dat opgelegd behalve ik zelf.
Na een lang gesprek met mijn vriend besefte ik dat het geen weerstand is naar het album zelf. Ik wíl het maken. Ik moet het maken. Als creatieve expressie. Als een kunstkind dat gebaard moet worden. Maar mijn audhd brein vindt dit zó groot. En dat is het ook. Maar ik moet het kleiner maken voor mezelf. Anders bezwijk ik eronder.
To be continued...
Donderdag 14 mei 2026
We zijn nog niet eens een week verder en er zo tering veel gebeurd. Ik ben kéihard tegen mijn neurodivergente 'Shiny Object'-syndrome aangelopen. Jezus er bestaat zelf sn een fucking Wikipedia pagina van. Ik realiseerde me dat ik in het proces van mijn album maken 80x dingen half heb afgemaakt en tegelijkertijd al de eindpresentatie van mijn album probeer vorm te geven terwijl mijn nummers nog niet eens af zijn... Ik heb dagenlang getwijfeld: moet ik gewoon doen waar ik nú energie van krijg? Of moet ik mezelf some tough love geven en shit wat meer gaan kaderen?!
Heel veel piekeren en gesprekken verder kwam ik langzaam tot de conclusie dat de hele tijd intuïtief werken als gevolg heeft dat er 100 tabbladen openstaan, zonder nieuw project dat af is. Dus het is tijd om tabbladen te gaan sluiten. Te beginnen met het laaghangende fruit. Ik heb opnieuw een overzicht gemaakt van de nummers die ik nú op mijn album wil. Er zijn nummers afgegaan én weer bijgekomen. En ik heb al die nummers ingedeeld in hoe ver ze af zijn. Vervolgens heb ik AL mijn nummers opnieuw geluisterd en heb ik alles wat er nog aan moest gebeuren opgedeeld in kleine stapjes.
Gister, 13 mei, maakte ik het linker overzicht. En vandaag heb ik al bijna 2 grote subprojecten kunnen aftikken!!! Holy shit. Dit werkt echt heel goed en dit is precíes wat ik nodig had. Zoals de dagen hiervoor was ik al faking diep aan het gaan op het zoeken naar een website vorm om uiteindelijk mijn album te presenteren. Maar het voelt heel goed om nu verder te werken aan de kérn van deze body of work: de nummers. Het doet mijn zelfvertrouwen enorm goed om dingen af te tikken. En om te zien dat ik gewoon in een paar dagen een fúcking goede bridge + 2e couplet voor Vliegende Rivieren kan schrijven. Ben ik heel trots op.
Vliegende Rivieren
Couplet 1
Vliegende rivieren
Voor honderd duizend dieren
Voor planten om in te zwemmen
Wat zal Tonke hier van denken
Mooi hoe het kan leven
En hoe bomen water zweten
Ontvangen en geven
Zoals Venus-wezens
Refrein
Maar de wind, waait naar de wouden
Vuren worden vertrouwder
We drinken hetzelfde water
Zorgen doen we, later
Couplet 2
Ik loop als Edu, het hete bos in
Zonder iets, zonder kleding
Mijn blote rug draagt druppels zweet
Ik ben hier, eerder geweest
Ik ga zitten bij, bij het water
Ik hoef nu niks meer, te dragen
Ik laat me vallen, op de grond
Ik ben thuis, in het bos
Refrein
Maar de wind, waait naar de wouden
Vuren worden vertrouwder
We drinken hetzelfde water
Zorgen doen we, later
Bridge
Je zingt in de wind, en het water
Waait in het licht, en het glittert
Achter mijn ogen, prikt het
Druk op mijn borst, is dit het?
Je zingt in de wind, en het water
Waait in het licht, en het glittert
Achter mijn ogen, prikt het
Is dit een god, is dit het?
Refrein
Maar de wind, waait naar de wouden
Vuren worden vertrouwder
We drinken hetzelfde water
Zorgen doen we, later
Zaterdag 16 mei 2026
In mijn cursus Digital Abundance vertelde ik aan mijn klasgenoten hoe erg ik aan het worstelen ben geweest met shit afmaken.
Ik deelde over hoe ik denk dat mijn audhd een grote rol hierin speelt. Heel veel beginnen, tijdens het maken weer met iets nieuws beginnen en uiteindelijk met allemaal half affe projecten zitten. Met je handen in je haar en het gevoel dat je echt geen flikker kan.
Het resoneerde, iedereen knikte en mijn coach zei iets heel interessants wat ze ooit ergens had gelezen:
close the loop
Het bleef hangen in mijn hoofd. Omdat het zo beeldend is denk ik en ik het voor me kon zien. Ik besloot mijn eigen creatieve projecten door de lens van loops te bekijken (zie hieronder). Ik heb alle maak-projecten die in mijn hoofd rondzweven opgeschreven. Hoe groter het project voelt, hoe groter de cirkel. Vervolgens maakte ik een verschil tussen open loops en gesloten loops. Onderaan staan twee maak-projecten die ik echt nog wil gaan afmaken, maar waar mijn creatieve energie nu niet van aan gaat. Dus die loops sluit ik. Ik kán ze ook sluiten omdat ik al mijn ideeën rondom die projecten op een Notion-pagina heb vast gelegd. Boven staan de projecten de projecten die open zijn of die ik misschien wil openen. Bij deze loops heb ik ook visueel gemaakt hoe ver ik ben.
Alleen al een album maken is een groot project. Laat staan de online open wereld voor mijn album die ik wil maken. Daarnaast ben ik geïnspireerd door mijn worstelingen als neurodivergent maker om een toolbox te maken. Niet heel ingewikkeld. Ook als oefening voor mezelf om iets een keer wat kleiner te houden. Maar ik denk er aan om dat pas te mogen doen als ik al mijn nummers van mijn album heb afgeproduceerd. Want hey, weer een Shiny New Object. Dus ik heb 'play' en 'pauze' symbolen toegevoegd.
Het album moet nu echt afgemaakt. Het moet gebaard. Het moet eruit. Daarna komen de andere projecten. Volgens mij is dit wat ze tough love noemen ;)
.png)
