27 mei 2026
Ondertussen heb ik veel meer ervaring opgedaan met bas inspelen/produceren. Maar net als drums/percussie voelt het als mijn achilleshiel. Bij bas hoor ik de lage noten soms gewoon niet. Ik kan ze niet van elkaar onderscheiden. Uiteraard dacht ik dat dat aan mij lag, maar mijn oude bassist zei dat hij dat ook had in het begin en dat je je gehoor kunt trainen. Dat klinkt hoopvol! Want ik hoor nu zeker de waarde van bas. Maar het duurt nog steeds veel langer om de juiste sound en melodie te vinden. Frustrerend. Maar even wegstappen van waar ik mee hebt geëxperimenteerd helpt. Uiteindelijk hoorde ik: deze geeft een mooie onderlaag, zonder teveel af te leiden.
28 mei 2026 - 19:53
Vandaag loop ik helemaal vast met die kut backing vocals. Ik heb ze geprobeerd te reversen, maar ik voel het gewoon niet. De explosie. Uiteindelijk gekozen voor een ímplosie. Blazers achterwegen gelaten en gewoon het verhaal terugbrengen naar ik en mijn cuatro. (de audio in de video hieronder is half fokt, want de CPU was veel te hoog. Veelste veel sporen en plug-ins waardoor mij software het niet bij kon houden. Vandaar alle knisperingen en cracks...)
1 juni 2026 - 08:14
Ik had hem een paar dagen geleden op 100% gezet, maar net als bij Monsters luisterde ik deze terug en dacht ik fuck. Het is er nog niet. Het einde, die backing vocals. Ik voel hem nog steeds niet hélemaal. Ik vind het frustrerend, maar ik zet hem terug op 94% en kom hier later op terug als ik frisse oren heb. Soms is het beter ff shit los te laten dan door te pompen. Soms kun je het gewoon niet horen als je er tot je nek aan in zit.
94%
1 juni 2026 - 08:19
Ik ben aan alle kamers de songteksten aan het toevoegen.
Bij deze voel ik mijn lijf steeds zwaarder worden. Dit nummer gaat over de relatie met mijn broer.
Mijn broer waar ik vroeger beste vrienden mee was. Een team. Een bloedband zoals je het zou zien in een film. Een Hollywood film. Een grote broer en een klein stoer zusje.
Maar onze band is als een arthouse film. Het is mooi in zijn tragiek.
Ik ben heel trots op dit nummer. Ik heb hard gewerkt om tot deze tekst te komen die precies zo tragisch weer geeft hoe ver we van elkaar af staan. Zonnestelsels verwijderd van elkaar. Als kunstwerk vind ik het heel goed gelukt.
Maar de werkelijkheid voelt heel mislukt. Heel pijnlijk. En heel eenzaam, en leeg. Bijzonder hoe leegte zo zwaar kan voelen in een lijf. Als een zwart gat. Al het licht opslokkend.
Tot hier, ik moet naar mijn werk. Tot snel x
We deelden de ruimte
van beton
Nu is er ruimte
tussen ons
ruimte tot de zon
Jij was mijn superreus
groot en licht
maar nu heeft alles
zo veel gewicht
jij verslikt je in het licht
Jij maakt ruimtetijd
jij vervormt de tijd
jij vervormt mij
ik wou dat ik verder kon
maar ik stop bij jouw horizon
Ik val in jouw water
als een weerloos stukje stof
en het putje slokt me langzaam op
ik wil terug naar mijn eigen zon
Jij maakt ruimtetijd
jij vervormt de tijd
jij vervormt mij
ik wou dat ik verder kon
maar ik stop bij jouw horizon